Een fantastisch circus in een storm
- Christina Kingma
- Aug 5
- 5 min read
Christina's Crooked Garden
Nieuwsbrief keramiek collecties, online workshops en andere hersenspinsels - Juli 2026
Hersenspinsel - Juli Rave Rinse Repeat
Ik kom binnen in een volle E-gym. Het is een grijzige ochtend. De klok staat op 08:55 en eigenlijk had ik mijn 30 minuut slot om 08:30 moeten beginnen. Soms kan ik daar stiekem wat in sjoemelen, maar ditmaal zijn alle machines vol. Bij de E-gym roteer je klokslag in een groepje met machines voor verschillende spiergroepen mee. Ik weet me er toch tussen te friemelen, maar het persoon dat na mij komt past er niet bij. Niemand in de groep weet wie stiekem niet in zijn juiste slot zit. Ik houd dat maar zo, ik vind het allang knap dat ik er ben.
Let me see you, yeah
Juli was voor Crooked Garden (a.k.a. ik) een circus in een fantastische storm. Ik hield vele ballen hoog en deze werden nog wel eens opgepakt door de wind - maar alsnog vond ik ze vaak weer terug en jongleerde ik door.
Het bouwen aan de nieuwe AleksanderTown staat met stip op 1, de hoofd act. Ik heb van de Kunstraad een subsidie ontvangen om deze korte (prikkelarme) animatie voor jonge kinderen om te toveren in een kunstwerk gemaakt van klei. Ik trek er drie volle maanden voor uit - allicht ietwat ambitieus. Onverwachts vond ik twee stagaires van Minerva om bij mij te komen werken deze zomer (of vonden ze mij?). Simone en Pia. Ik kwam er al snel achter dat er nog wel meer ruimte vrij was aan de rode kleitafel, en zo gaan de credits van Aleksander Town al ongeveer 20 namen bevatten. Mede Minerva studenten die wel willen kleien deze zomer sluiten aan. Moeders met kinderen maken een huis samen met hun kind, of met slapende baby vlakbij. I just wanna rave on
Bijzonder genoeg - dit typ ik met een soort blij brok in mijn keel, is Aleksander himself het middelpunt van dit project. Hij heeft natuurlijk nu ook zomervakantie en hij is inmiddels oud genoeg (de originele Aleksander Town werd gemaakt toen hij twee was) om ietwat te begrijpen wat ik doe en ook actief mee te doen. Hij vraagt dagelijks orf hij mee mag naar het atelier en maakt in de avond tekeningen voor Aleksander Town om nog niet op bed te hoeven. Aan de rode kleitafel verteld hij over zijn vriendinnetje Evi aan iedereen die het maar wil horen. En over Minecraft, waar creepers in zitten (die mama verslaat met een zwaard). Hij maakt huizen voor Aleksander Town zoals hij zelf wil. Soms kijkt hij even een film op mijn telefoon, toegedekt door de dikke wollen atelier deken. Of smeert hij klei tussen alle speelgoed blokjes die rondzwerven, om ze aan elkaar te plakken.
We zijn allemaal geïnspireerd door hem. Aleksander Town is voor hem, maar is ook hem.
Yeah, we're gonna rave on Ik duw de twee stangen van mij af, ik train mijn borst spier. Ik probeer met de beweging een geel balletje op het scherm voor mij in zijn paadje te houden. Het is licht rustgevend en zo onstaat ruimte om stukje bij beetje de afgelopen dagen te verteren.
Tevens is het belangrijk dat ik dit doe, want mijn bio-age blijkt rond de 50 jaar te zitten. De zestig plussers om mij heen hebben niet door dat ik veel meer één van hen ben dan dat je zou denken.
Zo'n bio-age meter houdt natuurlijk geen rekening met een 10 maand post-partum concept, maar het blijft een pittig getal om te zien op de app.
In mijn ooghoek zie ik een man die slecht ter been is, wachtend op een plekje. Mijn schuldgevoel begint me in de weg te zitten en ik sta op. Ik ga wel even met losse gewichten aan de slag. Dat had ik eigenlijk zowieso wel kunnen doen.
Tonight, we're going old school
Ik was vroeger niet fan van stages, heel eerlijk fietste ik er nog wel eens huilend naartoe. Het idee dat ik 'vast' zat van 9 tot 5 aan een bureau dat trok ik erg slecht. Ik duwde dat gevoel altijd hard weg - want ik moest dit gewoon kunnen toch? Maar op de fiets momenten prikten dan de tranen nog wel eens in mijn ogen. Onlangs hoorde ik van een vriendin dat zij vroeger hetzelfde ervaarde (wellicht is ze daarom mijn vriendin). Dat vond ik fijn om te horen want ik heb mij vaak afgevraagd wat er toch met mij mankeerde.
Ik denk dat het nogal een onhaalbare missie in het circus is om ook nog de beste-stage-ever te creëren voor Simone en Pia. Maar stiekem zorg ik er wel voor dat er altijd lekkere koekjes aanwezig zijn en ben ik erg flexibel met te laat komen of afmeldingen. Ik zeg dan: 'Het maakt mij niet uit of je te laat komt, zolang het werk maar gedaan wordt.' Weet ik precies wat dat werk is? Nee - een manager functie zou nogal verspild zijn aan mij. Maar ik voel wel een diepe saamhorigheid wanneer we samen aan het maken zijn. Ik vind dat ik het erg getroffen heb met ze. Ze werken goed zelfstandig en snappen heel goed wat het concept van Aleksander Town is. Ze hebben slimme ideeën en soms besluipt mij het onzekere gevoel dat ik meer leer van hun dan zij van mij. Ben ik uberhaupt wel het kunstenaar voorbeeld dat ik had willen zijn? Dat weet ik niet, maar ik weet wel dat ik een keiharde poging tot een goed kunstwerk doe deze zomer.
En samenwerken is daar onmisbaar in, merk ik. Die rode kleitafel die wordt gebruikt en flink ook. De tafel heeft ook vele verhalen gehoord, want als je samen aan het kleien bent dan komen die naar boven. En daar ga ik goed op - ik leef, ik luister, ik maak. En Aleksander Town komt daarbij ook echt tot leven. Als eerste de bruisende stad. Die nu nog uit heel veel losse stukken bestaat.
Let's turn the speakers way up
- Het is avond, Louise drinkt efficiënt mijn borst leeg. Haar hand verkend mijn gezicht en ik zie dat ze langzaam in slaap valt. Weer een fijn moment om de dagen te verteren - eerst is nu deze dag aan de beurt. Simone heeft aangegeven dat ze met de stage stopt. Ze heeft vakantie nodig en is zichzelf aan het overwerken. Ze blijft graag te lang in het atelier. Uiteindelijk voelt ze dan de signalen van haar lichaam niet meer.
Ik herken dat wel, ik was vroeger ook zo. Dat is een zelfliefde dingetje - weinig respect hebben voor je eigen lijf. Omdat je vroeger hebt geleerd dat jouw behoeftes minder belangrijk zijn. Dat werkt enorm lang door. Ik voel verdriet voor haar, maar ook trots dat ze aan de bel trekt en het aandurfde om toch naar het atelier te komen en netjes dit gesprek met mij te voeren. Dat respecteer ik. Ik besluit haar niet alternatieve opties aan te bieden. Het is goed dat ze haar ruimte pakt en ze heeft gelijk, ze verdient een maand voor zichzelf voordat de drukte van school weer begint. Haar tegen haar zin hier houden ga ik niet doen. Ze geeft aan wel graag de Minecraft kom met Aleksander af te willen maken. Dat waardeer ik en zowieso Aleksander ook. Ik bedank haar ook voor haar slimme ideeën en het leggen van het lijntje naar andere Minerva studenten. Heel waardevol. En zo jongleer ik door. Louise wordt voorzichtig op bed gestopt. Ik doe naast haar alsof ik slaap en wanneer ze slaapt, ga ik nog even dit verhaal uittypen. Even een notitie in de storm - de fantastische storm.
Voor zover! Dankjewel voor het lezen :)
Voor zover! Ook iets maken voor Aleksander Town? Op ma, di en woensdag hebben Pia en ik vaak een stoel vrij aan de rode kleitafel. Stuur me een berichtje naar:
workshop@crooked-garden.com
Industrieweg 4, Bedum, Netherlands
Comments